HET REPUBLIKEINS GENOOTSCHAP

____________

'De vruchtbaarheid van onze prinsessen, die het voortbestaan van het koningschap scheen te waarborgen,
zou wel eens het einde daarvan kunnen bespoedigen,' schreef NRC-columnist J.L Heldring ruim twintig jaar geleden.
Met al die voortvarend verwekte prinsjes zou het vaderland nog heel wat te stellen krijgen, voorspelde hij.

 

Volgens Heldring zouden de zeven prinsen 'ondanks alle goede bedoelingen van de ouders' nooit een
'gewone' opvoeding krijgen. De gewoonheid (van de koninklijke familie) krijgt de kans niet getoetst te worden.
Iedereen omringt zich nu eenmaal graag met mensen die hen niet elk moment tegenspreken.
Dat is een menselijke, geen specifiek koninklijke eigenschap. In het normale leven vindt deze normale
neiging haar correctie in het dagelijks werk, waar we in het algemeen van superieuren en collega's de
waarheid wel te horen krijgen. Maar wie zal ooit tegen een lid van het Koninklijk Huis zeggen:
'Wat u daar beweert is onzin', of hem zelfs in de rede vallen? En toch is de onverbloemde tegenspraak
een toets die de gewoonheid van de ongewoonheid onderscheidt, maar ook de eerlijkheid van de beleefdheid,
laat staan de hielenlikkerij. Zonder zo'n toets slijt op den duur de zelfkennis van de bescheidenste onzer.
(...) Iemand heeft eens schertsend gezegd dat, als we de statistiek als maatstaf nemen
(en wat is gewoner dan dat?) het zeker is dat ten minste n van de prinsen f met justitie in aanraking
zal komen f een meisje zwanger zal maken f een drugsprobleem krijgt. Achter die scherts zit de
waarheid dat ook deze dingen tegenwoordig gewoon zijn. Het rampscenario dat Heldring voor ogen stond
heeft zich (nog) niet voltrokken, hoewel zijn voorspellingen voor een deel zijn uitgekomen.
Niet een, maar zeker vier prinsen kwamen met politie in aanraking.

 

Willem-Alexander was de eerste. In 1988 schoot hij met zijn donderblauwe Ford Sierra op de Plesmanlaan
in Leiden uit de bocht en belandde in een sloot. Toen het gehavende wrak uit het water werd getakeld,
werd duidelijk dat het ongeluk zich niet had voltrokken bij een snelheid van vijftig kilometer per uur.
'Het leek wel een lancering', vertelden ooggetuigen. Meteen waren er geruchten over drankmisbruik
van Willem-Alexander, die destijds ook wel gezellig als Prins Pils werd aangeduid.

 

Prins Johan Friso (tweendertig jaar, gn homo), de tweede zoon van Beatrix en Claus en ook
tweede in de lijn van troonopvolging, werd in 1990 door de politie betrapt op een flinke snelheidsovertreding
toen hij een testritje maakte in een rode Ferrari F40 in het gezelschap van importeur Kroyman.

 

Het racen zit de familie in het bloed. Prins Maurits (32), de oudste zoon van Pieter en Margriet en de vijfde
in de lijn van troonopvolging, reed in 1991 in de BMW 323-injectie van zijn moeder op hoge snelheid
door de bebouwde kom van Apeldoorn.

 

Bernhard junior (31), de tweede zoon van het echtpaar Van Vollenhoven, zesde in de lijn van
troonopvolging, heeft de heftigste confrontatie met justitie achter de rug. In de zomer van 1999 deed de
Fiscale Inlichtingen- en Opsporingsdienst (Fiod) een inval in het Amsterdamse kantoor van Ritzen Koeriers,
waarvan de prins toen nog mededirecteur was. Het bedrijf werd beschuldigd van ontduiking van sociale premies.

 

(...) Nu gooide de officier van justitie het op een akkoordje met de prins. Ritzen Koeriers kon tegen betaling
van 25.000 gulden vervolging afkopen. Wel zo plezierig. Twee jaar eerder was Bernhard junior ook al in
opspraak gekomen vanwege zijn zakelijke banden met het internetbedrijf Siteways.

 

Totdat de oudste zoon van Irene, prins Carlos van Parma en Piacenza, in 1996 een meisje uit
Hummelo zwanger maakte. Op 20 januari 1997 baarde deze Brigitte een zoon:
Carlos Hugo Roderik Sybren, het eerste achterkleinkind van Juliana en Bernhard.
Maar wel een buitenechtelijke achterkleinzoon, een bastaard.
Carlos wilde het kind namelijk om onduidelijke redenen niet erkennen.

Jos Slats, Vrij Nederland, 17 maart 2001

____________